Ziołowe produkty

Przeciwbakteryjne

Alchornea – nalewka

Indeks: ziol-alchornea-cordifolia-nalewka Kategorie: ,

Alchornea cordifolia

Ogólnoustrojowy antybiotyk roślinny o szerokim spektrum działania.

85,00 

8 w magazynie

Dodaj do Listy Życzeń
Dodaj do Listy Życzeń
Zamów SMSem 24h/7: 732 248 458
Zamów telefonicznie od poniedziałku do piątku:
od 9 do 16 +48 732 248 458

Opis

To pospolita roślina występująca na wielu obszarach Afryki, od Senegalu po Kenię i Tanzanię, od północy Afryki Południowej po Angolę. Ma postać rozłożystego krzewu lub drzewa sięgającego nawet ośmiu metrów. Występuje pospolicie w lasach drugorzędnych i lubi siedliska nadbrzeżne oraz bagienne, ale rozprzestrzenia się także w bardziej suchych ekosystemach, zwłaszcza na glebach uszkodzonych ekologicznie. Bez problemu może rosnąć na wysokości do 5 000 stóp (około 1 524 m n.p.m). Lubi kwaśną ziemię i jest aktywnym modulatorem gleby, przywracającym prawidłowy poziom wapnia w miejscach zubożonych o ten minerał.

Nalewka z Alchornea cordifolia to wysokiej jakości suplement diety zawierający w swoim składzie macerat wytworzony z liści rośliny
Nalewka – macerat liści (1:5) 50% etanolem.
100 ml nalewki zostało wytworzone z 20 g surowca.

Zawartość netto – 100ml

Wyprodukowano w Niemczech

Przechowywanie: Produkt przechowywać w temperaturze pokojowej, w suchym miejscu, w sposób niedostępny dla małych dzieci.

Nalewka przygotowana wg przepisu z książki Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe.

Przygotowanie i dawkowanie

Sugerowane dzienne spożycie nalewki: do 3x dziennie 1 ml produktu (około 20 kropli).

Szczegółowe wytyczne dotyczące stosowania nalewki w przypadku poszczególnych szczepów wirusów oraz wywoływanych przez nie chorób znajdują się w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe.

Wybrane protokoły lecznicze wg Buhnera oraz nasze sugestie znajdziesz w zakładce Protokoły Lecznicze

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Bardzo duże dawki mogą mieć działanie uspokajające na ośrodkowy układ nerwowy.

Ostrzeżenie: Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Suplementy diety nie mogą być stosowane jako substytut (zamiennik) zróżnicowanej diety. Produkt niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Interakcje z innymi ziołami i lekami

Nie odnotowano. Tak czy owak nie należy przyjmować dużych dawek razem z depresorami OUN (Centralny Układ Nerwowy) lub lekami uspokajającymi.

Działanie

Podstawowe dobroczynne działanie rośliny polega na eliminacji opornych na antybiotyki bakterii Gram-dodatnich i Gram ujemnych.  Alchornea należy do ogólnoustrojowych, ziołowych środków przeciwbakteryjnych – środków o działaniu systemowym, które rozprzestrzeniają się w krwioobiegu w całym ciele, wpływając w ten sposób na każdą komórkę oraz narząd w organizmie, i które przeciwdziałają wielu drobnoustrojom chorobotwórczym.

Wykazuje aktywność przeciwko:

Aspergillus spp.
Helicobacter pylori
Salmonella enteritidis
Babesia spp.
Klebsiella pneumoniae
Salmonella typhi
Bacillus subtilis
Plasmodium spp.
Shigella flexneri
Candida albicans
Proteus mirabilis
Staphylococcus aureus
Entamoeba histolytica
Proteus vulgaris
Streptococcus pyogenes
Escherichia coli
Pseudomonas aeruginosa

Dodatkowe właściwości:
– Przeciwbakteryjne,
–  Przeciwwirusowe,
– Przeciwpierwotniakowe
– Pasożytobójcze
– Hamuje rozwój drożdżaków (Candida albicans)
– Działa przeciwzapalnie i przeciwbólowo
– Wpływa immunomodulująco
– Wywiera wpływ antyoksydacyjny i przeciwanemiczny
– Działa rozluźniająco na mięśnie gładkie oraz oskrzela
– Zwiększa płodność mężczyzn i poprawia parametry nasienia
– Zmniejsza uczucie stresu i zmęczenia
– Wykazuje właściwości przeciwdepresyjne
– Wpływa ochronnie na wątrobę
– Dzięki obecności tanin i flawonoidów posiada właściwości przeciwbiegunkowe
– Zapobiega sierpowaceniu komórek

Zastosowanie w leczeniu

Malaria, układowe infekcje gronkowcem, Pseudomonas, anemia, gorączka, zakażenia wywołane przez Streptococcus pyogenes, biegunka, czerwonka, oraz infekcje E. coli, Salmonelli, Entamoeby, Shigelli lub ameby. Ogólnie najlepiej leczyć nią oporne zakażenia Gram-dodatnie i Gram-ujemne, układowe lub przewodu pokarmowego. Także zakażone rany, anemię sierpowatą, śpiączkę afrykańską, oporne infekcje dróg oddechowych, zapalenia spojówek (jako przemywanie oczu), zakażenia układu moczowego.

Badania wskazują, że wodno-alkoholowe wyciągi z liści Alchornea cordifolia posiadają właściwości przeciwdepresyjne. Substancje zawarte w liściach tej rośliny prawdopodobnie wpływają na transmisję dopaminergiczną, noradrenergiczną i serotoninergiczną. Mechanizm działania nie jest jeszcze poznany i potrzebne są dalsze szczegółowe badania.

Wykazano także, że wyciąg z liści Alchornea cordifolia wykazuje właściwości przeciwstresowe, pomaga przezwyciężyć zmęczenie i pobudza do aktywności życiowej.

Na kontynencie afrykańskim roślina ta jest dobrze znana i chętnie wykorzystywana przez tradycyjne ziołolecznictwo, choć bywa też po prostu uzupełnieniem codziennej diety – z suszonych liści chętnie przygotowuje się napar, będący substytutem herbaty.

Rdzenni mieszkańcy Afryki stosują wyciągi z Alchornea cordifolia na różnego rodzaju choroby weneryczne (np. rzeżączka), zakażenia układu moczowo-płciowego), przeziębienia, kaszel, biegunki, a także do leczenia trudno gojących się ran. Tradycyjnie przyrządzane wywary z liści wykorzystuje się w terapii zapalenia jelit, żołądka i okrężnicy, robaczycy, stanów gorączkowych, zapalenia oskrzeli, kolki i drgawek. Wywar ze świeżych liści jest również stosowany miejscowo na skórę do odkażania ran, owrzodzeń i dermatoz, a także do przemywania pochwy.

Ziołolecznictwo afrykańskie ceni naturalne, antybiotyczne działanie wyciągów z liści tej rośliny, ich przeciwzapalne właściwości oraz fakt, że łagodzą dolegliwości bólowe. Płukanie jamy ustnej odwarem to znane remedium na bóle zębów czy pojawiające się w tym obszarze owrzodzenia. Uskutecznia się również przemywanie oczu i innych organów czy partii skóry, dotkniętych stanami zapalnymi. Równie skuteczne okazuje się przemywanie takim odwarem ciała cierpiącego na bóle reumatyczne czy bolesne napięcie mięśni. Do niwelowania dolegliwości bólowych i pielęgnowania zmienionej chorobowo skóry świetnie nadają się także suche, sproszkowane liście – wysypane bezpośrednio na ciało.

Badania naukowe

W badaniach in vitro odkryto, że Alchornea cordifolia działa efektywnie przeciwko 15 izolatom MRSA i jest silnie aktywna przeciwko Pseudomonas aeruginosa. Już niskie stężenia tego zioła są aktywne przeciwko E. coli, P. aeruginosa, Staphylococcus aureus. Jest ono co najmniej tak samo lub bardziej aktywne niż antybiotyki farmaceutyczne, takie jak gentamycyna czy ampicylina. Badania in vivo potwierdziły działanie na MRSA u myszy. Badano 50% ekstrakt z etanolu (standardowa nalewka) z Alchornei przeciwko 74 szczepom drobnoustrojów – aerobowym, fakultatywnym, beztlenowym i grzybom. Był on aktywny w niskich stężeniach przeciwko wszystkim oprócz trzech szczepów – wszystkie trzy to grzyby nitkowate. Podobnie jak większość ogólnoustrojowych ziół przeciwbakteryjnych, był nieco silniejszy w stosunku do szczepów Gram-dodatnich niż Gram-ujemnych. Stwierdzono, że jest aktywny przeciwko Helicobacter pylori, Salmonella typhi, Shigella flexneri, Salmonella enteritidis i enterohemorrhagic E. coli (EHEC). Stwierdzono, że ekstrakt alkoholowy i ekstrakt wodny są równie skuteczne, z wyjątkiem tego, że tylko ekstrakt etanolowy był aktywny przeciwko EHEC. Inne badania wykazały, że wyciąg z etanolu jest niezawodnie skuteczny in vitro dla E. coli, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis – przy odpowiedniej dawce tak samo skuteczny jak cyprofloksacyna.

Badania przesiewowe in vitro na 45 kongijskich roślinach leczniczych wykazały, że Alchornea jest silnie przeciwamebowa, o silnej aktywności przeciwko Entamoeba histolytica. Inne badania to potwierdziły, w tym wskazano dodatkowo na silne działanie spazmolityczne. Roślina wykazała ponad 70% redukcję skurczów w krętnicy świnki morskiej.

Stwierdzono też, że A. cordifolia przejawia swoją skuteczność w leczeniu czerwonek i biegunki za pomocą trzech mechanizmów – działania przeciwbakteryjnego, przeciwamebowego i przeciwskurczowego, które najwyraźniej działają synergistycznie.

Badania in vivo wykazały, że roślina jest wysoce przeciwbiegunkowa wobec biegunki wywołanej olejem rycynowym (ang. castor oil) u myszy.

Biorąc pod uwagę tradycyjne zastosowanie Alchornei w leczeniu malarii w całej Afryce, dziwne jest, że przeprowadzono tylko dwa badania in vitro dotyczące jej aktywności przeciwko Plasmodium falciparum. Jedno z badań wykazało, że jest silnie aktywna, a drugie – że tylko łagodnie. A. cordifolia jest dość bogata w kwas elagowy, który jak stwierdzono, jest silnie aktywny in vivo i in vitro w stosunku do pasożytów malarii. W poprzednim badaniu wykazano również, że jest ona bardzo aktywna w stosunku do Trypanosoma brucei – drobnoustroju wywołującego śpiączkę afrykańską. (A. cordifolia jest stosowana w etno-weterynaryjnej praktyce w leczeniu tej choroby, a badania wykazały, że jest ona aktywna zarówno na oporne jak i nieoporne postacie drobnoustrojów). Podobnie jak wiele roślin w tym segmencie, wydaje się, że Alchornea działa hemotonicznie, hemoregeneracyjnie i hemoprotekcyjnie, ale badania nie koncentrują się na tak szerokim zakresie. Roślina ma długą historię stosowania przeciwko niedokrwistości, malarii oraz niedokrwistości sierpowatej.

Spośród 42 roślin przebadanych w jednym badaniu stwierdzono, że Alchornea cordifolia ma najsilniejsze działanie antyoksydacyjne. Badanie in vitro wykazało, że roślina bardzo chroni wątrobę szczura przed hepatotoksynami. Badanie in vivo na myszach dowiodło to samo. Wiele badań in vivo wykazało, że roślina jest silnie przeciwzapalna i bardzo skuteczna w leczeniu indukowanego obrzęku u szczurów. W badaniach in vitro stwierdzono, że Alchornea cordifolia ma silne działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie ludzkiej elastazy neutrofilowej i anionu ponadtlenkowego.

Po 28 dniach stosowania etanolowego ekstraktu z Alchornei zmiany histologiczne w trzustce szczurów zaczęły się wycofywać i odnotowano znaczny postęp regeneracyjny. Komórki wyspowe trzustek szczurów z indukowaną cukrzycą typu 1, również się zregenerowały. Komórki spoczynkowe rozmnażały się i zastępowały utracone komórki. Roślina obniżyła również poziom glukozy we krwi i zwiększyła poziom limfocytów B – to wynik kolejnych badań.

Alchorneę stosuje się jako środek przeciwastmatyczny w Ghanie, a badanie in vivo wykazało, że działa podobnie do izoprenaliny, która jest nieraz stosowana w inhalatorach oskrzelowych. Inne badanie ujawniło, że roślina ma wyraźny wpływ na aortę białych szczurów Wistar, zasadniczo indukując elastogenezę.

Alchornea cordifolia w tradycyjnej medycynie afrykańskiej znajduje również zastosowywanie jako środek na impotencje i poprawę wydolności fizycznej. Współczesne badania zdają się potwierdzać zasadność takiego użycia. W eksperymentach na zwierzętach, którym podawano wyciąg z Alchornea cordifolia zaobserwowano zwiększenie masy jąder, liczby i ruchliwości plemników, a także wzrost stężenia testosteronu w dawkach 200mg oraz 400mg na kg masy ciała. W większych dawkach (800mg i 1600mg/kg) ekstrakt z Alchornea cordifolia wywierał niekorzystny wpływ na organizm.

Bakterie oporne

Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

  • Clostridium difficile
  • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
  • Prątek gruźlicy
  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć. Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych. Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%. Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu. Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

  1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
  2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

  • Acinetobacter baumannii
  • Campylobacter jejuni
  • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Neisseria gonorrhoeae
  • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
  • Serratia marcescens
  • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
  • Stenotrophomonas maltophilia
  • Vibrio cholerae

Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii. Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki. Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach. Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych. Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie. Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus. Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny. Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc. Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost. Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja. Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów. Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki. Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii. Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii. Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony. Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

X