Ziołowe produkty

Przeciwbakteryjne

Echinacea – nalewka

Indeks: ziol-echinacea Kategorie: ,

Echinacea angustifolia

Doskonały stymulant immunologiczny o działaniu wzmacniającym i przeciwbakteryjnym.

85,00 

3 w magazynie

Dodaj do Listy Życzeń
Dodaj do Listy Życzeń
Zamów SMSem 24h/7: 732 248 458
Zamów telefonicznie od poniedziałku do piątku:
od 9 do 16 +48 732 248 458

Opis

Jeżówka wąskolistna jest gatunkiem rodzimym dla Ameryki Północnej, stąd jej obecność w tradycyjnej medycynie rdzennych Indian. Najobficiej występuje na terenie Wielkich Jezior, Appalachów i Gór Skalistych. Dowody archeologiczne świadczą o tym, że Indianie poznali jej właściwości ponad 400 lat temu i stosowali ją w leczeniu wielu powszechnych dolegliwości. Była dla nich jednym z podstawowych elementów domowej apteczki. Służyła przede wszystkim do opatrywania ran i oparzeń, a ponadto stanowiła środek na bóle gardła, głowy i zębów, gorączkę i przeziębienie, infekcje, zatrucia i ukąszenia jadowitych węży czy owadów.

Osadnicy europejscy nauczyli się od Indian wykorzystywać jeżówkę, która często stanowiła dla nich jedyne, dostępne na obcym kontynencie lekarstwo przeciwko rozmaitym infekcjom. Była skuteczna, więc przywieźli ją ze sobą do Europy, a tam stała się niezwykle popularna. W wieku XVIII i XIX stosowano ją nie tylko do leczenia przeziębień, lecz także znacznie poważniejszych chorób bakteryjnych i wirusowych, np. kiły, błonicy, czy szkarlatyn.

Nalewka z Echinacea angustifolia to wysokiej jakości suplement diety zawierający w swoim składzie macerat wytworzony z korzenia rośliny
Nalewka – macerat korzenia (1:5) 70% etanolem.

Zawartość netto – 100ml

Wyprodukowano w Niemczech

Przechowywanie: Produkt przechowywać w temperaturze pokojowej, w suchym miejscu, w sposób niedostępny dla małych dzieci.

Nalewka przygotowana wg przepisu z książki Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe

Przygotowanie i dawkowanie

Sugerowane dzienne spożycie nalewki: do 3x dziennie 1 ml produktu (około 20 kropli).

Szczegółowe wytyczne dotyczące stosowania nalewki w przypadku poszczególnych szczepów wirusów oraz wywoływanych przez nie chorób znajdują się w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki ziołowe.

Wybrane protokoły lecznicze wg Buhnera oraz nasze sugestie znajdziesz w zakładce Protokoły Lecznicze

Skutki uboczne i przeciwwskazania

Pojawiają się rzadko. Bóle stawów mogą wystąpić przy dużych dawkach przyjmowanych przez dłuższy czas.

Echinacea nie jest immunologicznym tonizerem – to raczej odpornościowy stymulant. Ciągła stymulacja immunologiczna w przypadkach osłabienia – na przykład w celu uniknięcia koniecznego odpoczynku czy zmiany stylu życia na zdrowszy – nie jest dobrym pomysłem i zawsze będzie skutkować poważnymi konsekwencjami w przyszłości. Dlatego rośliny nie należy stosować, jeśli bardzo często łapiesz infekcje. Najpierw trzeba wzmocnić ciało jako takie i udzielić całościowego wsparcia układowi odpornościowemu.

Ostrzeżenie: Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Suplementy diety nie mogą być stosowane jako substytut (zamiennik) zróżnicowanej diety. Produkt niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Interakcje z innymi ziołami i lekami

Żadne nie zostały wyraźnie odnotowane, jednak wykazano, że, Echinacea zmniejsza działanie transportera dopływowego OATP-B aż o 50%. Może również ograniczać wchłanianie substratów OATP-B. Fenobarbital, wodzian chloralu oraz meprobamat mogą hamować działanie przeciwzapalne Echinacei.

Echinacea razem z Astragalusem i lukrecją działają synergistycznie w stymulowaniu funkcji immunologicznych.

Echinacei nie należy podawać równocześnie z lekami immunosupresyjnymi, w tym także z glikokortykosteroidami. Ponadto nie powinno się jej stosować w przypadku chorób autoimmunologicznych, białaczki, HIV/AIDS.

Działanie

Wykazuje aktywność przeciwko:

Echinacea angustifolia wspiera pracę układu immunologicznego poprzez wzmożenie aktywności komórek układu odpornościowego, przez co wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne w tym wobec grzybów z rodzaju Candida oraz przeciwwirusow i chroni organizm przed nawrotem choroby. Ponadto hamuje aktywność hialuronidazy, co skutkuje ochroną przed degradacją połączeń międzykomórkowych, błon komórkowych oraz proteoglikanów i kolagenu, dzięki czemu uniemożliwia penetrowanie tkanek przez patogenne drobnoustroje. Pobudza procesy fagocytozy, zwiększa liczbę i aktywność limfocytów grasicozależnych T i limfocytów NK, zwiększa wydzielanie interferonu. Ponadto Echinacea angustifolia wykazuje działanie przeciwbólowe oraz rozkurczowe oraz stymuluje procesy regeneracyjne. Buhner poleca również stosowanie Echinacea angustifolia w swoim protokole wzmocnienia kolagenu.

Dodatkowe właściwości
– Przeciwbakteryjne
– Przeciwzapalne
– Przeciwwirusowe
– Inhibitor hialuronidazy
– Modulator immunologiczny
– Stymulant immunologiczny
– Stymulant wytwarzania śliny
– Stymulant wytwarzania przeciwciał

Zastosowanie w leczeniu

Rdzenne kultury stosowały roślinę – najczęściej korzenie – do leczenia ran i wrzodów, jako okłady na obrzęki, w przypadku ran septycznych, ran w jamie ustnej lub dziąseł, infekcji dróg oddechowych, bólu gardła, zapalenia migdałków, powiększonych węzłów chłonnych, gorączki, świnki i odry, do przemywania bolesnych poparzeń, w przypadkach bólu zęba i ubytków; na ukąszenia jadowitych węży, owadów i pająków, na skurcze żołądka i ból przewodu pokarmowego, na zapalenie stawów oraz reumatyzm. Indianie zażywali częste i duże dawki.

Eklektycy zwrócili się po raz pierwszy ku tej roślinie dzięki jej skuteczności w przypadku ukąszeń węży. Stosowali ją podobnie do rodzimych kultur – w przypadku posocznicy, zakażonej krwi, poważnie zainfekowanych ran (z zakażeniem krwi włącznie), ogólnie zakażonych systemów błon śluzowych gardła, języka, jamy ustnej, płuc i żołądka, zapalenia migdałków, infekcji dróg oddechowych o przykrym zapachu, błonicy, zainfekowanych ukąszeń owadów, i tak dalej. Podobnie jak Indianie stosowali duże i częste dawki – co pół godziny do godziny. Eklektycy (podobnie jak ja) wykorzystywali tylko E. angustifolia – nie uważali, że E. purpurea jest jej właściwym substytutem.

Bakterie oporne

Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

  • Clostridium difficile
  • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
  • Prątek gruźlicy
  • Staphylococcus aureus
  • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć.

Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych.

Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%.

Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu.

Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

  1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
  2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

  • Acinetobacter baumannii
  • Campylobacter jejuni
  • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
  • Haemophilus influenzae
  • Klebsiella pneumoniae
  • Neisseria gonorrhoeae
  • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
  • Pseudomonas aeruginosa
  • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
  • Serratia marcescens
  • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
  • Stenotrophomonas maltophilia
  • Vibrio cholerae

Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii.

Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki.

Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach.

Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych.

Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie.

Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus.

Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny.

Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc.

Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost.

Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja.

Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów.

Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki.

Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii.

Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych

Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii.

Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony.

Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć

Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

X