Moje imię oznacza ogień

Wspomnienia o dorastaniu irańskiej dziewczyny w cieniu przemocy, wojny i zabobonów oraz opowieść o przetrwaniu dzięki dysocjacyjnemu zaburzeniu tożsamości, które stało się dla niej wewnętrznym azylem.

Dzieciństwo Atash Yaghmaian upływało w nieprzewidywalnej atmosferze – było niezrozumiałą mieszanką miłości i grozy. Poza murami jej domu płonął również cały Iran. Doświadczając przemocy, wojny, opresji ze względu na płeć i religijnych zabobonów, dziewczynka nigdzie nie czuła się bezpieczna. Uciekła więc od rzeczywistości w stan dysocjacji, do miejsca, które nazwała Kamiennym Domem. To budynek w magicznym lesie, pełnym łagodnych stworzeń, dobrych, mówiących drzew i wulkanów. Ten świat zamieszkuje dziewięć osób – każda z nich stanowi inną część osobowości Atash i każda stała się jej ocaleniem przed koszmarem świata zewnętrznego.

Książka „Moje imię oznacza ogień”, osadzona na tle rewolucji irańskiej, reżimu ajatollaha Chomejniego i ośmioletniej wojny iracko-irańskiej, to świadectwo przetrwania tragicznych doświadczeń: od wykorzystywania seksualnego, przez zabobonne rytuały, którym poddawała ją matka, aż po okrucieństwa frontu. W rozdziałach, w których wydarzenia ze świata zewnętrznego przeplatają się z opisami jej wewnętrznego uniwersum, poszczególne tożsamości Atash – nazwane kolorami – przybliżają czytelnikowi, jak wygląda życie wewnętrzne osoby o tożsamości mnogiej.

Szczera, poruszająca i pełna mocy – „Moje imię oznacza ogień” to odważna narracja, która rzuca wyzwanie stygmatyzacji i dezinformacji wokół dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości (DID), ostatecznie mierząc się z pytaniem o to, jaką cenę trzeba zapłacić za przetrwanie.