Anatomia choroby

2 reviews for Anatomia choroby

1. 

   Oceniono 5 na 5

   jezykoweinspiracje – 14 lipca 2026

   Czy wiecie, czym jest Ur-Lachen? To słowo w języku niemieckim oznacza śmiech pierwotny, naturalny, taki, który pojawia się spontanicznie i angażuje całego człowieka. Od tego pojęcia chciałabym zacząć refleksję po lekturze książki „Anatomia choroby” Normana Cousinsa, ponieważ według autora śmiech jest bardzo ważnym aspektem w procesie odzyskiwania sił. Książka po raz pierwszy ukazała się w 1979 roku w USA i pozostaje nadal bardzo aktualna.
   Cousins opisuje własną walkę z ciężką chorobą, ale jego książka nie jest historią cierpienia. To zaproszenie do spojrzenia na człowieka jako całość, jako istotę, w której ciało, umysł i emocje nieustannie na siebie wpływają.
   Poruszyła mnie szczególnie rola śmiechu w procesie zdrowienia. Autor nie kwestionuje tradycyjnej medycyny, przeciwnie, podkreśla jej znaczenie. Pokazuje jednak, że nadzieja, poczucie humoru i pozytywne emocje mogą być ważnym uzupełnieniem terapii.
   Ciekawym wątkiem jest efekt placebo. Cousins ukazuje, jak dzięki niemu możemy zaobserwować, że nie ma wyraźnego rozdziału między umysłem a ciałem.
   Holistyczne podejście do zdrowia jest mi bardzo bliskie. Zaskoczyło mnie to, że już wtedy dostrzegano wartość takiego spojrzenia na pacjenta.
   W książce znajdziemy wiele inspirujących przykładów. Szczególnie poruszył mnie ten związany z muzyką klasyczną. Zatrzymały mnie również refleksje o związku kreatywności z długowiecznością oraz o bólu, który nie zawsze jest tylko czymś złym, czasem jest ważnym sygnałem wysyłanym przez organizm.
   Warto sięgnąć także po komentarze zawarte w tym wydaniu: Fundacji „Czerwone Noski”, Ewy Foley, dr. Mariusza Wirgi oraz René Dubos, które ukazują treści zawarte w książce w odniesieniu do czasów nam współczesnych.
   Na końcu książki znajdziemy również fragmenty dwóch innych publikacji: „Dobre życie” dr Gladys McGarey oraz „Co czują lekarze?” Danielle Ofri.
   „Anatomia choroby” jest dla mnie zachętą do przemyślenia własnej relacji człowiek–zdrowie, swoistym przypomnieniem, że zdrowie to nie tylko brak choroby, ale też sposób, w jaki myślimy, czujemy i tworzymy.

   /współpraca barterowa/

2. 

   Oceniono 5 na 5

   Agata Balij – 13 lipca 2026

   Jest to książka, która została opublikowana w 1979 roku i nadal zadziwia swoją aktualnością. Bardzo się cieszę, że wydawnictwo zwróciło na nią swoją uwagę, bo rzadko znajduje się autora, który tak przystępnie mówi o rzeczach ważnych, a przy tym jakby nie patrzeć, naukowych. Co istotne, Norman Cousins nie jest lekarzem, a bazuje na swoim doświadczeniu i wieloletnich rozmowach z lekarzami oraz pacjentami. Książka jest napisana przystępnie, choć nie brakuje w niej chociażby odniesień do badań, z którymi możemy się jeszcze dokładniej zaznajomić poprzez bogatą bibliografię. Przyznam, że rzadko czytam wstępy i przedmowy. W tym jednak wypadku, wstęp okazał się pyszną przystawką przed głównym daniem, czyli genialną zapowiedzią tego, co czeka czytelnika dalej. Sama książka traktuje o wielu istotnych kwestiach związanych ze zdolnościami regeneracyjnymi organizmu. Możemy przekonać się jak ważny jest wpływ psychiki na proces zdrowienia, ale również jak pomocna może się okazać sama relacja pacjent-lekarz. To co mocno wybrzmiewa od samego początku, to także istota nadziei, poczucia sensu, ale i humoru. Wierzę, że kiedy skończycie czytać tę książkę, to będziecie się częściej śmiać. Ot, prozdrowotnie. Tak jak pisałam już wcześniej, autor sam bardzo ciężko zachorował i opisał swoje doświadczenia w związku z chorobą. Począwszy od wykonywanych badań, poprzez żywienie szpitalne, aż po własne rozeznanie się w tematyce swojej dolegliwości. Co więcej, książka fantastycznie pokazuje jak rozmawiać z lekarzem i jak w tej relacji można być traktowanym na równi. Autor opowiada również o znaczeniu leczenia placebo, ale i o istotnej roli jaką odgrywa ból w naszym codziennym funkcjonowaniu. A także o muzyce, o pasji, które nierozerwalnie związane są ze zdrowiem i długowiecznością. Mam wrażenie, że dzisiejszy świat medyczny dzieli się na dwie części. Jedna z nich jest orędownikami holistycznego spojrzenia na człowieka. Druga zaś ma alergię na to słowo. Życzyłabym i sobie i nam, aby tę książkę przeczytali zarówno lekarze, jak i pacjenci. Ona naprawdę otwiera oczy. I serce.